جبران ِ جبران ناپذیر

خسته تر از همیشه

2011-10-31T13:24:00.000-07:00

بعد از مدت ها
این جا بودن
یعنی تو را کم داشتن
و بازویی که میان دندان هایم
طعم تو را
دوباره
سه باره
...
هزار باره
می آورند
در تکاچوی لحظاتم

از آن ِ تـــــــــــــــو اَم ، این اَم زیبــــــــــــــاست

2011-04-13T04:15:00.000-07:00

تنها نقطه هایی که در روز به تو می رسند خوب است. تنها لحظه هایی که تو هستی خوب است. این من هستم که خوب می شوم، که هست می شوم ، که زیبا می شوم با تو. من ، از ان تو ام، این ام زیباست.

به کارهایم فکر می کنم، از تو انگیزه می گیرم، غول هایم می خواهند حمله کنند، بوسه هایم منتظر تو هستند. نامه های تیلداهه به سرباز را می نویسم، می بوسم، می فرستم برای دل بزرگ ات، مردی با گودی عجیب روی صورتت.

نامه های تیلداهه به سرباز

دنیا هیچ جایش، هیچ طور نمی شود

2011-02-05T22:32:00.000-08:00

این روزها واقعن هیچ کاری نمی کنم، کلی ایده دارم و کلی تصمیم، اما نمی شود.

همه چیز زندگی ام به هم ریخته و شلوغ است، نمی توانم جمع شان کنم. کاری را که به سادگی می شد انجام داد، اینقدر رنگ و لعاب به آن داده اند و درگیر زوائد کرده اند که تنها آرزویم این است که زودتر تمام شود و خلاص شوم. همیشه همینطور بودم، همیشه ، همه چیزهای دست و پاگیر برایم مایه عذاب بود، برای همین نمی توانستم از خیلی چیزها در زندگی لذت ببرم، و هیچ وقت هم علت درگیری این همه آدم را با این اتفاقات مسخره در زندگی نفهمیدم .

دوست دارم چشم هایم را ببندم و باز کنم و ببینم همه ی این رفتارهای مسخره که آداب و رسوم می دانیمش و آن را جزئی از فرهنگ خود می دانیم زودتر تمام شود و از شرش راحت شوم.

این را هم نمی فهمم، این رفتارهای من در آوردی و این عقاید خرافی و این مزخرفاتی که ذهن جامعه را مسموم کرده از کجای ملت در می آید. راحت زندگی کردن، راحت بودن ، شاد بودن را خودمان هم از خودمان می گیریم.

کمی ساده تر هم اگر زندگی کنیم، دنیا هیچ جایش، هیچ طور نمی شود.

من ِ مدام این روزها

2011-01-22T11:12:00.000-08:00

پر از ایده و هدف

پر از کشمکش های درونی

پر از بهت و درد بیرونی

پر از بغض و گریه ی فرو خفته

پر از شوق زندگی

پر از شروع یک تازگی

این روزها، پُرم و خالی ِ پر از این چیز ها

این رفت و آمدها و نبودن و دلتنگی های مدام

دست گذاشته ام روی دست و منتظرم

فقط همین

هی زندگی، تو هم؟

2011-01-12T14:42:00.000-08:00

حالم از چند جهت خوب نیست، ولی بد هم نیستم. اول اینکه باید برم تهران و امتحان دارم و تو این سرما خداییش خیلی سخته. دوم اینکه نمی دونم این روزها چرا اینقدر تحملم کم شده، چرا اینقدر رو حرف های آدم ها دقیقم، گاهی فکرمی کنم اگه به حرف دیگران توجه نکنم خیلی راحت تر می تونم زندگی کنم یعنی به جای اینکه دهنم رو ببندم و گوشم رو باز کنم، دهنم رو باز کنم و گوشم رو ببندم و برام فرقی نکنه که کی، چی میگه.

شاید شرایطم طوریه که می خوام دیگران رو عوض کنم، و نمیشه، باید خودم رو عوض کنم و نوع زندگیم رو ، باید نظمم رو بیشتر کنم و بر خلاف این یه سال گذشته که کلن مثل پرچمی با هر بادی می چرخیدم، حالا برای خودم و بر اساس توانایی ها و هدف های زندگیم تصمیم بگیرم و خودم رو مثل قبل اینقدر درگیر آدمای مختلف نکنم به خودم فکر کنم و زندگی ای که دارم و هنوز تو دستام خیلی کوچیک و نحیفه. به اینا فکر کنم و دنبال هدف هام باشم.

راستش برای بیرون اومدن از این فضا تو فکر یه نمایشگاهم، هر چند ساده و کوچیک ، ولی حداقلش اینه که فضای ذهنیم رو عوض می کنه.

شاید هسأ شعر

2011-01-09T13:09:00.000-08:00

می خانه مأنستن

روبار خاله مرأ چاکوده بو خو جا جیگایه

زرده ملیجه

------------------------------------

دئه نخأیم أویرا بئم

تی دستان فأدن مره

تی چومانأ بنه می دیل رو

تی را فا بنیشته دأره

می أرسو

-----------------------------------

تی سیأ پیران واچوکسته دارأ جور

خورشیدأ دامنه بیگیفته

تأسیانه روزان فوخوفتیدی می چومانه سر

آدمکش

2011-01-06T02:39:00.000-08:00

آدمکش را دیدم

فیلم خوبی بود، فقط اگر آن چند دقیقه ی آخرش را نداشت بهتر می شد.

حامد بهداد دچار مشکل تکرار شده و بهران رادان همچنان خوب است. مهتاب کرامتی را هم با اینکه شخصن دوست ندارم ولی خوب بازی می کند.

برگشته ام رشت و فعلن روزگار و حالم خوب است، امتحان دارم و درس خواندن کار سختی ست.

دیروز که تاکسی توی اشرفی اصفهانی هلک هلک کنان به سمت دانشگاه بالا می رفت، با خودم فکر می کردم که تا کی این درس خواندن باید دغدغه ام باشد؟

دوباره نامه

2011-01-01T11:32:00.000-08:00

دوباره اومدم که این جا بنویسم، روزهای خوبی ندارم و نمی تونم احساس خوشحالی کنم ، چیزهایی اطرافم می بینم و می شنوم که هر روز بیشتر از گذشته آزارم میده، باید زودتر به فکر نجات باشم

این جا هسنم

2010-10-02T06:02:00.000-07:00

این جا هستم

بر مدار بوسه تو، از یک راه خیلی خیلی دور

2010-08-30T11:14:00.001-07:00

چراغ ها را ببوس

مرا خاموش کن

بی تو همه چیز دگرگون می شود

حتی بوسه ای

بر مدار بوسه تو، از یک راه خیلی خیلی دور

2010-08-30T11:14:00.000-07:00

چراغ ها را ببوس

مرا خاموش کن

بی تو همه چیز دگرگون می شود

حتی بوسه ای

انگشتانت رنگ های مرا می شناسد؟

2010-08-16T16:22:00.004-07:00

فکر نمی کردم این صفحه ها باز پر از دلتنگی شه. فکر نمی کردم من به این راحتی تموم شم ، و قصه م اینقدر کوتاه باشه، فکر نمی کردم باید حسرت خیلی چیز ها رو دلم بمونه، فکر نمی کردم اینقدر زود ، این باشه سهم من از زندگی. فکر نمی کردم زندگیم اینطور باشه. فکر نمی کردم به همه ی اینایی که باید الان بهشون فکر کنم.

یعنی همه ی عاشقانه ها ، تو آدمای دیگه تموم شد؟ یعنی همه ی بوسه ها یه جایی ته کشید؟ یعنی شنیدن یه عاشقانه کوتاه اینطور باید تبدیل به حسرت می شد؟ یعنی اینقدر راحت باید محکوم بشی به سکوت و تماشا و تماشا و تماشا؟ یعنی اینقدر راحت باید بگذری از همه ی اون رویا پردازی هایی که داشتی. نمی دونم چی داره سرم میاد. حتی می ترسم از اینکه اینا رو بنویسم این جا، ترس از نوشتن. ترس از بوسیدن و پس زده شدن، ترس از حرف زدن و نشنیده شدن، ترس از تنهایی و درد.

نمی دونم این روزها با این حس های عجیبم چی کار کنم یا چطور با این واقعیت زندگی کناربیام و به خودم بقبولونم که نمیشه عاشقانه زندگی کرد. یکی زن میشه و یکی مرد و تکرار وظایف زندگی که توشون شاید هیچ وقت هیچ جرقه ی عاشقانه ای نباشه، انتخاب شده باشی نه برای اینکه بهت توجه بشه و یا از لذت توجه کردن روحت سرشار بشه. انتخاب بشی فقط برای اینکه باشی، برای اینکه نقش یک انسان فداکار دیگه رو بازی کنی، برای اینکه ستونی باشی که فقط باشه و هیچ خبری نباشه از قلقلک لمس سر انگشتا توی داغی تابستون، از نگاهی که بتونه دو تا بال بده برای پرواز ، یا کلمه ای که بتونه شاعرانگی های یک انسان رو بیدار کنه. خبری نباشه از لذت نگاه .

شاید اینقدر بزرگ شده باشیم که این کارها زشت باشه، شاید یادنگرفته باشیم که چطور میشه از کوچیک های زندگی یه عاشقانه بزرگ ساخت، شاید اصلن نباید عاشق باشیم.

انگشتانت رنگ های مرا می شناسد؟

2010-08-16T16:22:00.002-07:00

جبران ناپذیر

2010-08-10T02:00:00.001-07:00

نیاز های آدم گاهی اونقدر پیچیده میشن که نمیشه توضیحشون داد، نمیشه نوشت یا در موردشون هر چند کوتاه حرف زد ، حتی نمیشه با رنگ ها یا خطوط توضیحشون داد.

فقط میشه تو خواب دید و سعی کرد که با نوع بودنشون کنار اومد.

تفاوت بین آدم ها و نیازاشون همیشه و بوده و سعی در غلبه بر خود یا طرف قابل کار مذمومی هست.

جبران ناپذیر

2010-08-10T02:00:00.000-07:00

فقط میشه تو خواب دید و سعی کرد که با نوع بودنشون کنار اومد.

تفاوت بین آدم ها و نیازاشون همیشه و بوده و سعی در غلبه بر خود یا طرف قابل کار مذمومی هست.

کافه و تیلداهه

2010-08-02T06:29:00.001-07:00

"کافه و تیلداهه"

نمایشگاه تصویرسازی های سحر اخوان

افتتاح ساعت 6 غروب چهارشنبه 13 مرداد

رشت – خیابان نامجو- خیابان سیادتی – کافه گالری

13-23 مرداد 1389

کافه و تیلداهه

2010-08-02T06:29:00.000-07:00

"کافه و تیلداهه"

نمایشگاه تصویرسازی های سحر اخوان

افتتاح ساعت 6 غروب چهارشنبه 13 مرداد

رشت – خیابان نامجو- خیابان سیادتی – کافه گالری

13-23 مرداد 1389

دایالوگ

2010-07-25T23:11:00.001-07:00

گفت: آدما که ازدواج می کنن دیگه به هیچ کارشون نمی رسن، مثلن فلانی که تا دیروز این همه فعال بود و بلاگ آپ می کرد و این طرف اونطرف می چرخید حالا دیگه نیست و هیچ کاری نمی کنه.

گفتم : ( تو دلم البته) منم یه زمانی چیزی بری گفتن داشتم و الان دیگه هیچ چیزی نمونده برام ، برای گفتن، برای نوشتن، جز درگیر شدن تو یه سری از کارهایی که فکر می کردم هیچ وقت تو زندگی درگیرشون نمی شم.

گفت : تو چی؟ تو چرا اینطوری شدی؟

گفتم : ( تو دلم البته) فردا این جا یه چیزی می نویسم، مثه یه شروع دوباره، کم کم باید خودمو از خاله زنک بازی های روزگار که فکر می کردم هیچ وقت درگیرشون نمی شم دور کنم.

دایالوگ

2010-07-25T23:11:00.000-07:00

گفت : تو چی؟ تو چرا اینطوری شدی؟

وطن

2009-10-12T09:09:00.000-07:00

به حادثه ای

از جاده ای

که کوه هایش

همچون چربی های ِ اضافه ی پیرزنی

چروکیده

روی زمین می خَزند

و دشت دشت دشت

موج می زند

مزرعه های ِ پاییز دیده

از غریب شهرهای دور می گذرم

می گذرم

از مرزی

سبز می شود

پاییزش

دسته دسته برگ های ِ سبز و زرد و نارنجی و قرمز است

که گُل گُل ، تن ِ کوهش را

چون دختری

بر تن کرده لباس ِ ابریشمین

به انتظار نشسته

تو

2009-08-05T18:48:00.001-07:00

...

تو رو ندیدن سخته

تو

2009-08-05T18:48:00.000-07:00

...

تو رو ندیدن سخته

دریا مرا با خود ببر

2009-07-24T14:23:00.001-07:00

بغض ها و دغدغه ها دارند خفه ام می کنم، این روزها آشفته و دست هایم خالی. زندگی ام درست نمی شود ، دارم خفه می شوم، مثل کسی که دارد توی دریا دست و پا میزند و کم کم فرو می رود در آب.

شاید فردا دریا به دادم برسد و کشتی هایی که روی آب سر می خورند، شاید فردا خدایم آن جا باشد، توی یکی از کشتی ها نشسته باشد و برایم دست تکان دهد،یک بادبادک رنگی بدهد دستم و بگوید رها باش، شاید فردا خدا ی دریا نجاتم دهد.

دریا مرا با خود ببر

2009-07-24T14:23:00.000-07:00